Friday, September 04, 2009

Day 2 - September 1, 2009

Sorry naman, day two pero a-uno ng buwan. Kagagahan.

Ok orayt. Since day two, day one ang ikukuwento ko, dahil sa sobrang inis ko nung day one e hindi ko na naikwento sa inyo.

LIGAL NA WALANG PASOK ng day one (ikatatlumpu't isang araw ng Agosto) at kaarawan ito ng Lolo ko sa tatay ko, pero nagselebreyt na kami nung a-trenta. Okey, pero nung a-bente nuwebe, dapat ako ay magdadagdag ng oras sa kalahating araw na regular na pasok ng Sabado, at dahil ako ay uwi ng Bulacan nung araw na iyon at dadaan ng paaralan upang tignan kung mayroon na kaming DIPLOMA/TOR etsetera. So ang sabi ko, sa Lunes na lang ako papasok. :p Ok, dumating naman si Lunes, maaga ako nagising, kasi andito yung mga bata, mga pamangkin ko ba. Sige, papasok tayo, kasama ko sila, syempre kasama rin si Mama, kasi wala naman akong pera. So ayun nga, ang gagawin lang naman talaga kasi ay tatawagan yung mga opisyal ng barko, nga kapitan, tsipmeyt, sekanmeyt etsetera, tsipindyinit etsetera, basa yung mga magiging kapitan at inhinyero ng mga BAAAAAAAAAAAAAAARKO (malalaki kasi ee). May seminar kasing magaganap sa Day 3 at Day 4, (isusunod ko na lang yung kwento). So ang lola nyo ay inutusan ni Ma'am mga higit isang buwan a rin, upang konpirmahin kung sila ba ay dadalo o hindi, pero sa totoo lang, ahah, pilit? juks. anyhow, sige, ang lola nyo tawag naman nung Lunes, ooppss,

"The subscriber cannot be reached, please try again later. The number you dialled is either unattended or out of coverage area, please try again later."

o kaya,

"The number you dialled is incorrect."

o kaya "Tunutung!"

pero yung iba ito naman: "RING! RING! RING!"

Shoot tayo sa mga "RING! RING! RING!", kasi para akong may opening-speil(?) spiel(?) ah basta yung unang sinasabi tulad sa call centers, yung mga pambungad na panalita ba *natumbok ko rin, sa Filipino*.

M - crew
I - Ineng

M: "Hello?"
I: "Hello Sir, yes good morning/afternoon! Ito po ba si RANK FIRSTNAME LASTNAME?
M: "Yes Ma'am."
I: "Yes sir, this is Tooooooot from Toooooot Philippines. Sir inform ko lang kayo for our seminar tomorrow, bale magaganap sya sa Ilustrado Sir, malapit ito sa Department of Leybor and Employment. Magsisimula po ito ng eyt ng umaga hanggang payb ng hapon."

**the rest is history**

Paulit-ulit kong binigkas yan sa halos dalawampung mga opisyal sumasakay ng barko. Pang-adik lang. So natapos naman yung araw ng kahapon, tumuloy ako sa SM pang magpalamig. Oo, nagpalamig lang ako dun, yaya ng mga bata. Ahaha. Tagalitrato, tagahulog ng token ayun, at natapos yung araw ng kahapon ng TULOG AKO.
==========================================================
Totoo ng Day Two ito:

So ayun, kaya nga di ba nagtatawag ako ng mga seamen? Sa awa ni LORD hindi sya natapos ng kahapon, kaya gogogo! tuloy lang, e may isa, pasaway, aba simula nung kahapon e hindi nasagot ng kanyang telepono, pati yung sa probinsya, nakow, ala rin, ala rin naman sa sa Maynila, Eniwey, sige from 29 down to 28, ok lang, 30 naman yung max e. Okok, natapos ako sa opisina, grabe, toksik!!! Sige uuwi na ako sa bahay este kami pala, FYI magkasama kami ng mama ko sa company.

Ok, pauwi na, magkikita kami ng Fafa Kevin ko, pupunta sya sa bahay, kasi hindi kami nakapagkita nung nakaraang Linggo, at nag-aaway pa kami, ganon naman kami ee. :p
Si Mama ang nakakita sa kanya habang naglalakad, akala siguro e nasa bahay na ako, nagmamadali pa ang loko, kulang na lang tumakbo, pero NO, nasa likod nya lang kami. Ahaha.
Ok naman, nagkatampuhan pero naging masaya naman sa huli. *Dadee, alam mo na yun*
Syempre hindi naman kami iniwan ng nanay ko. Sosyal ako ee. :p

Yung mga katoksikan ng ilang araw ay napalitan ng sobrang tuwa/saya/liglig etsetera. Para atlis may baon akong kapal ng mukha dahil kasunod na nito yung araw na parang bibitayin ako sa hiya na hindi ko alam kung kasali ba ako o hindi. Ahaha.

So hanggang dito na lang muna ako, pinapagalitan na ako ng nanay ko e.

PS. Isang wasak na ekspiriyens ng araw na ito e, PAGPASOK KO NUNG UMAGA NG DAY TWO E WALA AKONG TIME CARD!

Monday, August 31, 2009

Day 1

Ggggrrr... naiinis ako!
Lagi na lang ganon.
Pag pumunta ka sa ganito ganyan at ginabi ka ng uwi or napagbigyan ka na nila, hindi na rin pwedeng pumunta.
Pag pinuntahan sila, wala na akong pag-asang magkita pa.
Tapos pag napagalitan, lalong malilintikan.

BWISIT!

Wednesday, July 01, 2009

Our Lady of Arlegui

Tapos ko na basahin ang Our Lady of Arlegui.
Kakabili ko lang kahapon sa Powerbooks TriNoma, kasi last day ng sale ng Philippine Publication.
Maganda naman ang istorya, natural, walang halong ekek.
Totoo nga namang nangyayari yung reyd reyd ng alam ng mga tao, pero infairness, kung totoo mang mga sira, at lumang mga piniratang mga bilog ang ibinebenta pag may manghuhuli abay tiba tiba sila.
Hindi rin biro ang mga nadaranas ng ating mga kababayan sa Quiapo. Sa mga paggawa nila ng dibidi, magkano rin kaya ang isang makina panggawa ng multiply copies.
Pero hindi naman lahat ng dibidi/bisidi/at kung anu-anong pirata ay walang kwenta, malabo etc. Mayroon din silang malilinaw talaga na animo'y ikaw ay nasa sine (kung sa tela ka nanonood), pero kung talagang MAAAAAAAAAAALAAAAAAAAKI ang iyong telebisyon ay, bonggang bongga ka, sineng sine ang labas mo.
Sang-ayon din ako sa sinabi nya na mas parokyano pa nila ang mga taong nanghuhuli. Ahaha. Bumili na ba ako ng piniratang dibidi? Itanong sa mga tindera kung sila'y aking napuntahan na.
Kasi bihira ka naman makakita ng mga halu-halong pelikula, mapa Tagalog, Ingles, Koreano, Intsik, Hapon o kahit anong lenguwahe pa yan sa isang bagsakan ng bilog e. Sa regular na dibidi na mabibili mo sa mga mall e isang pelikula o kung minsan yugto pa nga lang ang nilalaman. Ang galing mga nung mga namimirata e, kahit nirereyd may kita pa rin. Hindi lang din sa Quiapo marami nyan, nagkalat silang lahat, meron na rin sa mga hindi-ganoon-kasikat na mga mall saan mang panig ng Pinas.
Totoo nga naman ang nakalagay sa akda ni Chris, na ang sabi ni Asinah e, kung bawal e bakit hindi sila hinuhuli gayong araw-araw mga may nagbabantay sa mga kalye na nanunungkulan sa gobyerno, nagkalat naman silang lahat, pero kahit anong gawin nilang reyd o kung ano pa man ay wala ringn nangyayari, yung mga nanghuhuli kaya, pag sinisira ba nila yung mga kopya ng dibidi e hindi sila nagpuspuslit ng mangilan-ngilan na kopya para kanila ring panoorin? Hindi ko sinasabi na kumukuha sila ah, kung meron lang naman. Oo, sabihin na natin sinasabing nalulugi yung mga orihinal, pero kumikita pa rin naman sila, sinasabi lang nila siguro yun para mas dumami pa ang kanilang kita, e pano naman ang mga dukhang nais magkaroon ng kanilang mga awitin, panoorin?
Siguro, sa aking palagay, pirata man o hindi ang isang produkto tulad ng DVD/VCD (any type, foreign, local, scandals, concerts, series etc), Audio CD, nakapagdudulot ito ng saya sa mga taong may mga nais na makuha o masatisfy sa kanilang mga WANTS, "I want to watch. I want to here."
Tama rin ang linya sa libro na sinabing kung ilalagay sa iPod o mp3 malalaman ba nilang pirated o orihinal iyon, kasi kung minsan wala namang pinagkaiba ang tunog. Ahaha. May remix pa sa pirated. Ahaha.
Hindi naman natin maiiwasan yung ganitong mga pangyayari, kasi open ang Internet 365 / 365 1/4 days, 24/7 world wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiide, open source pa ang karamihan, pwede ka pa ngang mag-download ng licensed e. Ahaha. Yung iba kasi, ang gawa, they will buy original copies, they will ripped it, then upload it and the world can download it for free.
Hindi natin mapupuksa ang ganitong mga eksena sa buhay ng tao kung habang may isang segundo kang hininga e umaarangakada ang teknolohiya wala ka pa ring magagawa.
Oooopppsss, enap na Ineng.
Para kay Chris Martinez,
Isang malaking malaking malaking palakpak para sa iyo, may katwiran kung bakit nanalo ito ng isang napakalaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaking award. Magaling. Ang dibidi, ang Quiapo ay talagang walang sinisino, mayaman, mahirap, babae, lalaki, bakla, tomboy, hindi pa naglaladlad, konserbatibo, masyadong ladlad, masama, mabait, matulungin at kung anu-ano pa.
Taas lahat ng daliri ko sa'yo kamay at paa! ;)