Tuesday, March 03, 2009

May Kulang Ba?

Oras ng sinimulan: 1651 hours
Petsa: Ika-21 ng Abril, taong kasalukuyan (2007)

Ako lang mag-isa dito ngayon sa bahay.
Wala sina ina at ama.
Si ina, may seminar, si ama, umuwi sa isa pang naming bahay upang dalhin ang mga kailangang gamit mamayang gabi.
Wala tuloy akong kasama.
Sanay na ako.
(Dapat lang masanay na ako, ikatlong taon ko na sa kolehiyo sa susunod na pasukan, dapat matuto na ako.)
Ano naman sa'yo kung ako lang mag-isa dito sa bahay namin? Ala naman 'di ba? Hindi ka naman makakapunta at masasamahan ako, at pag nabasa mo ito, panigurado, may kasama na ako. :D
Heto ako ngayon, sa harap ng kompyuter ko, kausap ang kibord ko, ngunit ayaw niya akong pansinin ni ayaw akong sagutin, kesyo wala daw siyang pakialam sa akin. Hay buhay nga naman.
Kristin: Ngayon, maari bang ikaw na lang? Sige na, sandali lang naman ito. Handa mo ba akong pakinggan?
Tao: Sige, pero sandali lang talaga ha!
Kristin: Oo, pangako, sandali lang ito.
Tao: Sige, ano ba iyon?
Kristin: Ganito kasi...
Taong Mil-Nuebe-Sientos Otsentay Nuebe, buwan ng Disyembre, nasa ikalabing dalawang araw iyon, bandang hapon, 1400 (hours), nang lumabas ako sa sinapupunan ni ina. Si Julius Caesar ay kalahi ko dahil "Caesarian" si ina nang ilabas ako, biniyak iyon at saka ako kinuha sa loob.
Hindi ko alam kung anong buwan ako ginawa, ngunit ang alam ko, dahil iyon sa pagmamahalan nina ina at ama. Taong Mil-Nuebe-Sientos Otsenta nang sila ay ikinasal sa Simbahan ng Malate sa Ermita, nakakatuwa, dahil nagtagpo anong dalawang pusong (may kasamang isip) nagmamahalan. Maganda ang naging resulta (sa aking pananaw), naging masaya naman yata sila noon.
Dapat kami'y tatlo, ako dapat nag bunso, ngunit hindi pinalad ang aking magulang na biyayaan kaagad ng supling nang sila'y magpakasal. Hindi kumakapit ang bata sa sinapupunan ni ina ('yan ang alam kong kwento), dalang beses nangyari iyon kay ina, malungkot, sana may kapatid ako ngayon.
Subalit, pagkaraan ng sampung taong paghihintay, at pagnanais nila na magkaroon ng supling, hindi pumasok si ina sa tanggapan ng limang buwan, nagtiyaga siyang alagaan ako sa kanyang sinapupunan upang ako'y mabuo. Sa pagkakaloob din ng Maykapal, nabuo ako, laking pasasalamat siguro ng aking mga magulang ng araw na iyon.
Trivia: Nang ako'y ipanganak ni ina sa Galang Medical Center sa Kalye ng Batangas, Sta. Cruz, Maynila, ni hindi ako tinignan ni ama ng talong araw (sabi nila), dahil hindi ako pantay, hindi pantay ang pisikal kong pangangatawan, malaki ang ulo ko, pahaba ang hugis ng aking mukha, maiksi ang isang binti ko, ganyun din ang kanang paa ko, mas malaki ang kanang bahagi ng aking puwet kumpara sa normal na puwet ng tao, ang mga ito ay sa kadahilanang ako'y nakaunan sa isang "myoma".
Ngayon, ika-21 ng Abril, 2007.
Labing pitong taon, apat na buwan, siyam na araw, at tatlong oras ang edad ko.
Sa aking pag laki, hindi ako hinyaan ng aking magulang na mapariwara, minahal nila ako sa parrang kanilang alam. Binihisan, pinakain, pinag-aral.
Ngunit ang mga ito ay hindi ko alam kung akin bang nasusuklian.
Hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman,.
Ayokong ako'y nauutusan (gawaing bahay ba) ngunit alam kong dapat kong gawin ang mga iyon, responsibilidad ko iyon bilang kanilang supling.
Hay.
Hindi ko alam kung anong mayroon sa pagkatao ko, bakit ako ganito.
Kulang ba ako sa atensyon ng mga taong nasa paligid ko? (Palagay ko hindim pero parang oo)
Tama ba ang pag papalaki sa akin ng aking mahal na magulang? (Sagot: OO! OO! OO!)

Mahal ba nila ako? Sagot: OO! OO! OO! OO!

Ngunit bakit ganito ang nararamdaman ko?

Lahat ng ikakabuti ko, ginagawa ko naman (sa tingin ko; yan ang mali!! sa tingin ko iyon, e sa tingin ng iba?)

Natatandaan ko nung minsan nagkaroon kami ng isang journal writing sa aming klase ng ENGCOM2 (English Communication 2: ikalawang term na kasi), nakapagsulat ako ng nararamdaman ko, at sabi ng aking propesor: "Morbid raw iyon."

Mahal ko ang aking mga magulang, hindi ko lang alam kung nararamdaman nila iyon. (Sana..)
Mahal ko si MAMA, si DADDY. Kahit hindi ko sila sinusunod.
Nasasaktan ako kapg nag-aaway sila, ako ang labis na naaapektuhan ng lahat (simula pagkabata ko, ganoong environment ang nakita ko: Away dito away doon). Ngunit ayos lang ito sa akin,dahil bahagi ng buhay ng tao ang hindi pagkakaunawaan.

Nais ni ina (ganoon din kaya si ama?) na ako'y pumasok na lamang sa kumbento, katwiran niya, alam na niya kung saan ako lulugar at magiging payapa siya dahil alam niya kung ano ang kinahinatnan ko.

Hindi ko alam kung bakit, paano, ilan, kailan, saan, ano ang purpose ko sa mundong ito. Ang alam ko, nabubuhay ako sa isang taon na puno ng pagmamahal at kaligayahan.

Minsan nabigo ko ang magulang ko nang ako'y bumagsak, akala ko magagalit sila, ngunit mali ako, datapwa't ako'y naintindihan nila

Mahal ko sila.
Mahal na mahal.

Kristin: Hindi ko na kayang tapusina ng laht.
Tao: Ayos lang.
Kristin: Pwedeng humingi ng pabor?
Tao: O sige, ano yun?
Kristin: Kapag nakita mo ang magulang ko, pakisabi sa kanilang "MAHAL NA MAHAL KO SILA, AT AKO'Y NAGPAPASALAMAT SA LAHAT NGA KANILANG GINAWA PARA SA AKIN. ISANG MALAKING UTANG NA LOOB ANG AKING NATANGGAP MULA SA KANILA, PINALAKI NILA AKO NG TAM AT LAHAT LAHAT. SORRY DIN SA LAHAT NG KASALANANG NAGAWA KO. I LOVE THEM, SORRY AND THANK YOU."
Tao: Makakaasa ka.
Kristin: Salamat ng marami ha!
Tao: Nagpapaalam ka na ba?
Kristin: Oo, baka kasi hindi ko na masabi sa kanila ng lahat ng iyon. HIndi ko naman alam kung kailan niya ako kukunin pabalik sa kanya., Kaya pakiusap, sabihi mo iyon sa kanila.

Sa mga  bumasa:

Salamat sa panahong iginugol ninyo sa isang sulatin na hindi ko alam kung tama ninyong basahin, ngunit ako'y nagpapasalamat sa inyong panahon.
Mabuhay kayo!

Oras na natapos: 1742 hours

 

Posted in Multiply - June 29, 2007

Horrible Midterm Exams

Date: 26-Feb to 4-March

Source

Game. This is it.

Midterm Week namin, or should I say MISterm Week. Pero hindi naman totally MIS.

Ganito kasi, dapat simula pa lang ng Feb. 26 may exam na kami, due to the celebration of EDSA People Power, classes in all levels had been off for that day. So, wala kaming class, dapat pa naman may recitation kami and reports and everything. And then here comes the 26th:

February 26 - BEHASCI - supposed schedule

*Ding*

*Ding*

*Ding*

Imadyinaring tunog sa utak ko ng umaga, hindi ako nakapag-aral ng maayos, kasi tinamaan ako ng katam - katamaran nung umuwi kami ng Bulacan tapos, dahil na rin sa postpone nga yung exam ng 26 e di nag-recitation na lang, at dahil gawa na yung exam nun, e yun din yung sa recitation. "Exam will be moved next meeting." Yes! This means may maaaral talaga dapat ako. Pero, yun nga wala talagang nangyari. pero sige, STOCK KNOWLEDGE, and I BELIEVE in that, kaya minsan, dahil din dyan sa istak istak na yan e nagdadalawang isip akong sumagot at huwag isulat ang sagot dahil nga hindi ako sigurado at nag-e-end-up yun sa dapat na tama, nasayang. O well, game, balik na tayo sa exam. Madali lang naman yung exam sa BEHASCI, kasi nga tatlong reports lang yun, una FILL IN THE BLANKS, yung tipong, "In human development BLANK and BLANK play a role in shaping an individual starting at the time of BLANK." Ganyan yung unang part, tapos MATCHING TYPE, tapos, MULTIPLE CHOICE, hanggang dito madali para sa akin, kasi alam ko naman mga isasagot ko tapos idagdag mo pa yung sa recitation. Prepared naman ako para dun sa huling bahagi ng pagsusulit, ENUMERATION. Madali lang sana, kaso, may description. *Ahaha* hirap pa naman kabisaduhin at magtanda ng kiword. Oh well, 3 parts kasi yun, yung last two confident naman ako, pero yung una, HINDI. *Ahaha* Yan ang horrible para sa BEHASCI ko.

E-COMMERCE

Walang midterm dito, pero treated as MIDTERM yung Long Quiz 2 namin. Ok naman yung score ko, may fifteen questions, ang required sagutin ay ten. 10 points each number. Score over a hundred is a plus, bonus ba, may panglalagay ka na sa kulang mong grades. Over 100 naman yung score ko, pero hindi ako satisfied. Mababa pa rin kasi yun para sa akin, kunwari lang akong OK LANG. *Ahaha*

SOFTDEV

Kanina yung pagsusulit namin dito sa SOFTDEV. Ok lang, alam ko naman yung mga isasagot ko. Ok lang din kasi sya magpaeksam, ewan ko ba kung bakit, tanga lang ba ako o ano. *Ahaha* Mahirap na madali yung eksam. Mahirap kasi, parang pinaghalu-halong subjects sya, madali kasi parang ok lang naman yung eksam e. So ayun na nga, HINDI PA RIN AKO CONFIDENT SA MGA SAGOT KO. Hindi ko alam kung tama yung mga yun.

Test I: 10pts - identification

Test II: 10 pts - True or False

Test III: 50pts - Case Study

Una, confident ako sa first two parts, pero yung case study, hindi ko alam ewan ko kung tama yung sagot ko. *Ahaha*

Horrible kasi hindi ako CONFIDENT sa mga pinagsasasagot ko.

PERO HINDI AKO SUSUKO, MAY FINALS PA NAMAN E.

GOGOGO KRISTIN!

TAE KA!

Monday, March 02, 2009

Pota! Masakit!

Pota.
Talagang masakit.
Taena kasing taghiyawat yan.
Bwisit.
Matagal nang inerereklamo ng daliri ko yung bwusit na taghiwat sa loob ilong ko.
As in, kahit anong gawin ko, alis, tae, wala talaga.
Kahit na mangiyak-ngiyak ako sa sakit, kasi di ba, sensitive din ang ilong.
So ito, ngayon ngayon lang.
Masakit talaga.
Tiniis ko.
Lumulo na yung luha ko.
Pero hindi ko pa rin naaalis.
Pinaulit ulit ko.
Unti unti kong nararamdaman na naaalis na sya.

Isa.
Dalawa.
Tatlo.

Whew!
Potang taghiyawat yan, mga 2mm din yun.
Nawala na yung nakakabwisit na parang bukol sa loob ng ilong ko.
Sobra sakit talaga.
Pero anong magagawa ko, kailangan ko syang alisin at mamaalam sa kanyang mga nakakatusok na laman.

Ngayon, sa tuwing masasalat ko yung ilong ko, pakiramdam ko, I'M FREE!

YES! I'm FREE of PIMPLE INSIDE MY NOSE.

Ay taeng yan.
Buti na lang talaga.
Natanggal ko yun.
Kung hindi, sira na talaga.
Lalong mas masakit.