Showing posts with label events. Show all posts
Showing posts with label events. Show all posts

Monday, November 16, 2009

Pacquiao won and I hate his wife (and other creatures beside her)

NEW! NEW!

Pero kala mo siguro English, patawad ngunit hindi. Dudugo ang aking ilong kung magpupurong Ingles ako. Hindi kakayanin ng aking ilong.

Eksaktong isang buwan, inyo po muling matutunghayan ang aking blog namay bagong laman.
Karamihan sa mga aking isusulat o ititipa ay pawang nakaseyb bilang draf.

So ito na, lahat ng tao sa buong mundo, Pilipino man o hindi, maputi man o maitim, may ngipin man o wala, bata o matanda, mayaman o mahirap, pulitiko o munting tao lamang ay nagbubunyi sa pagkapanalo ni G. Manny "Pacman" Pacquiao. Nanood kami ng aking pamilya sa Internet, meron mga live streaming. Pero nakikinig rin naman kami sa radyo, DzBB, delayed sa Internet ng dalawampung segundo. Sige laban na kung laban.

Kumanta ang La Diva, ito ay kinabibilangan ng tatlong maria ng SOP, sina Aicelle Santos, Jonalyn Viray at Maricris Garcia. Nag-uurong ako ng pinagkainan nun, kako, sino ba yung mga nakanta? E hindi raw kilala. Sige, hintay ng laban, pak, boom! kapow! tugush! pak! bang! kapow! Ilang beses na ulit yan. Kakaibang palitan ng sapakan mula kina Manny Pacquaio at Miguel Angel Cotto. Hanggang sa itinigil na lang ito ng reperi. Sige, panoorin ulit natin sa TV, delayed sa GMA e. *hehe*

Sige, nanood kami, coverage talaga ng GMA itey. Sige, nasimulan namin, pinanood ko talaga yung simula. *haha* Kasi nga napanood na namin sa Internet at napakinggan sa radyo. So ito, habang nanonood ako, habang kumakanta ang La Diva ng Lupang Hinirang, ipinakita ang maybahay ni Manny Pacquiao na si Jinkee, dito ako naiinis, tignan mo yung bidyo sa baba, sa mga minutong 1:20 - 1:23:







Yan ang makikita mo kung kaibigan mo ako sa Facebook, naiinis ako dahil sa lahat pa ng tao, bakit sila pa? Sila pa yung hindi gumalang sa pambasang awit ng Pilipinas, tinutuligsa ng iba ang kakaibang areglo sa pag-awit ng tatlong dilag at kakaibang pag-awit nila mismo rito na kesyo hindi tama sa dapat na nakasanayan at naayon sa batas. Hindi ba ito ang dapat nating mag bigyan ng pansin? Ang mga Pilipinong hindi na gumalang sa pambansang awit? Kumakaway habang inaawit ito, ni hindi nakalagay ang kanang kamay sa kaliwang dibdib, itinuturo ito mula pa ng tayo ay pumasok sa mababang paaralan, minsan nga sa kinder pa. Habang lumalaki man ang tao, makakasanayan na nya ito, ngunit ano ang kanilang ipinakita? Hindi na nga nakalagay sa dibdib, kumakaway pa ng madaanan sila ng kamera.

Ok lang sana sa akin e, kung titingin sila sa kamera, malamang, lahat mapapatingin, pero ang pagkaway at dagling pagtawaay hindi ata nararapat. Kung ako ang Pilipinas, ikalulungkot ko ito, parang ipinapakita lamang ng mga tao na hindi sila natutuwa o hindi nila ipinagmamalaki ang pag-awit ng pambasang awit ng kanilang bansa.

Nakalaungkot mang isipin, bakit sa kanila pa? Kamag-anak/asawa/kaibigan ng isang Pilipinong umano ay lumalaban para sa kanyang bansa sa larangan ng boksing. Para raw sa Pilipino ang bawat laban nya, ngunit para rin ba sa Pilipinas ang asal na nakita ng aking mga mata mula sa kanilang panig?

Kaunting respeto sa bansa, para pag-awit na lang ng pambansang awit ganoon pa ang nangyari.


*Pasensya na, sa halos isang buwan na pagkakatenga ay ganito pa ang mababasa nyo. Nakakapanggigil lamang sa aking pananaw.*

Wednesday, October 28, 2009

My new baby Heeni arrived.

Hello everyone!

Yes, you are right.

Tama talaga ang nababasa mo, may anak na ako, may baby na ako, may bago na akong toy, pagkakalibangan, magdadala ng ngiti sa aking mga labi.

Guys,

Presenting, my new baby. Meet Heeni.



My new baby, a fresh Nikon D3000 with Kit lens. My new toy.


A dream come true. Kuntento na ako. May laptop na, may kamera pa. *haha*

Yung iba sa bulsa ko na mangagaling. ;)

Isang napakasayang araw na makuha ko ang baby ko, the date:

OCTOBER 28, 2009, 1750H @ CDSC QC.

Panalo ang araw na ito, natupad ang mga pangarap ko.

Sunday, October 11, 2009

Gusto ko to!


Nais ko ng ganyang keyk sa aking bertdey sa Disyembre. Ala lang. Para kahit paano, sa keyk e, may DSLR naman ako. Ahaha. Kahit anong brand pa ang design ng keyk basta DSLR pwede na.

Ayun lang.

For Kink Cakes branches: click here.

For Cakes and credits: here.


*nangangarap na naman ako ng gising, hahaha*

Wednesday, October 07, 2009

MIBF Madness

Dahil ako ay hupak na hupak sa mga libro, inabangan ko syempre ang Manila International Bookfair at kumuha pa ako ng libreng ticket for two. Ahaha.

Naging masaya nama yung araw ko sa bookfair, may mga nakilala, may nagastos na, uhm, medyo malaki. Kasi mahal rin, pero ang dami kong na-miss na books to buy, wala na kasi akong pera.

Kasama ko nga pala si Chin nung araw na yun. Kasi hindi ako sinamahan ng tatay ko.

Yung schedule ng bookfair e Sept. 16 - 20, 2009, di ba ang tagal na? October na yung blog post ko. Ahaha. Nakarating ako dun ng Sept. 19. Syempre ang lola nyo may katext na isang Writer, itatago na lang natin sya sa pangalang JJ este, Klitorika. Syempre kasama ni Dyosa si Kuya Joy este Josh pala, ay Joy nga ata, ah basta, Joshua kasi, kaya Kuya Josh na lang.
Bongga ng outfit ko nung bookfair, naka-gladiator sandals at nakadress. Di ba di ba? Tapos lalakarin mo yung buong Exhibit Halls ng SMX Convention Center para maglibot libot para sa mga libro. Taray!

Dumating ako ng EDSA LRT Station ng mga mag-a-ala una ng hapon, bongga! Pero dumating si Chin mga 3PM na, trapik kasi tsaka nag-church pa siya. Pero before sya dumating, naglibot libot muna ako, sa Chowking, pa-load-an, McDo tapos nag-decide na akong pumunta sa MOA. Noong time na dumating ako ng MOA, ang meeting place is yung sa GITNA ng MALL, sa may Bread Talk, pero since wala pa nga sya, lumibot muna ako sa loob ng mall, syempre, san pa ba ako pupunta, e malayo layo sa gitna yung Powerbook kaya syempre National Bookstore na lang. So sige, ikot ikot ikot. Naghahanap ako ng book ng Up: Junior Novelation, pero wala. Nakailang ikot rin ako nun, tapos pag labas ko, dun sa may mga Green Bag, may nakalagay, "Free As 1 Ticket", "Ay takte!" Yan ang nasabi ko, dahil konsiyerto rin pala nina Gary V. at Martin N. na As 1. Golay, kaya pala ang daming tao. Oh well. Sige, so magkita na nga kami ni Chin and everything. Umikot pa kami, nun, may alam akong daan pero sa loob kami ng mall dumaan. Haha. Basta ayun nakarating kami. So buong apat na halls ay sakop ng MIBF.

Dala dala ang dalawang printed na ticket na magiging susi upang kami ay makapasok sa naturang halls, pero hindi namin sigurado kung uubra nga yon, kasi sa parang reception ekek, may mga tickets etc, do nagtanong kami sa guard kung ok na yun, o k naman daw. Woot, so lamig. Ahaha. Nawala yung inis ko ng araw na yun, pero hindi totally, haha. Na-amazed kasi ako, ang galing, pers taym ko sa ganitong event. Ang dami dami daming tao. So ayun, naglibot libot kami ni Chin, ang dami dami daming aklat, nagkalat, yung iba may discount, yung iba super bagsak presyo, yung iba regular price. Ehehe.

To cut this story short, ito ang suuuuuuuuuuuuuper na nan gyari:
  1. ang dami kong nakitang books,
  2. nanood ako ng palabas,Madagascar ata yun (tama ba Chin?),
  3. nabili ko ng coloring books yung mga pamangkin ko,
  4. nakabili ako ng books na may discount (Panti Collections and Explosions, GRO, Kwentong Lasing: lahat published ng PSICOM),
  5. wala si Jay Panti, dapat magkikita kami nun e, *sorry Jay ah, maliit lang yun, ahaha. Alam na. Ahaha, Peace.*
  6. yung walang discount pero may free (Ligo na U, Lapit na ME ni Eros Atalia na may freeing POSTER ng Zsazsa Zaturnah, kulang kasi pera ko to buy the black and white books of Bob Ong, kasi nga nasa hiraman pa sila),
  7. nakita ko sina RJ Ledesma na may bagong book na I Do I Die, na hindi ko nabili, amf! Kulang pera ko e, pero nakapagpicture naman ako,
  8. nakita ko si Eros Atalia, binili ko yung book nya, tapos nagpakilala akong ako si Ineng Buang na nagmessage sa FB account nya,
  9. napapirmahan ko kay Carlo Vergara yung poster ng ZsaZsa (ahihi), sinabi ko rin na sa wakas e nabili ko na rin yung book nya after how many years,
  10. nakita ko si KLITORIKA, napapirmahan yung dalawang libro nya and Memoirs at Tales,
  11. na-meet ko rin ang jowa ni Dyosa, si Kuya Josh (ahihi)
Share lang kami ni Chin sa dinner, kasi imagine, pareho kaming hindi nakapagtanghalian. Ahaha, umuulan pa nung araw na yun, sale sa MOA, concert nina Gary at Martin, ang daming tao, ang haba ng pila sa ATMs, hindi malaman kung saan kami kakain, buti na lang may tira pa dun sa catering chorva sa loob ng SMX. Ahaha. That day was WONDERFUL. Ang saya saya kahit may mga chorvang ewan na nangyari nung araw na yun. Hahaha. I had a GREAT FIRST MIBF. Sa uulitin, sana mabili ko yung ibang books na nagustuhan ko. Ehehe.

;)

Hanggang sa susunod na pagbasa.

Monday, October 05, 2009

Na-Ondoy ka na ba? Na-Ondoy na! - Day 27(?)

Ika-dalawampu't anim ng buwan ng Setyembre nang naganap ang kasumpa sumpang pangyayari sa buong kamalayan ng bansang Pilipinas.

Binalita ng PAG-ASA na may chorvang bagyo nga na hahagupit sa gitna ng Luzon, siya si Bagyong Ondoy!!! As ing GITNA hindi Gitnang-Luzon kasi iba yun sa depinisyon ko ng GITNA kasi gitna talaga yung tama e. So sige, hagupit sya. O yeah beybe! E anak ng tupa, kaarawan yun ng pamangkin/inaanak ko. At ang bonggang Tita/Ninang ay nagPREPARE ng bonggang PERA galing sa SWELDO nya para maging masaya lang ang inaanak nya at yung kapatid nung inaanak nya na MAHAL nya rin. Ahihi. Alam nyo naman ang bongga nyo kaulayan sa kabilang dako ng kompyuter e alang kapatid, tiyaga tiyaga lang ang drama ko sa mga pamangkin ko sa pinsan. ganito ang siste mga kapatid:

Dahil ako ay isang probisiyonari na sa aking pinagtatrabahuhan e kering keri ko na ang alternate ng pasok ng Sabado, syempre kinarir ko yun. Pumasok ako ng unang Sabado mula sa epektibiti ng aking pagiging probi, e di pumasok nga ang lola nyo di ba? So pwede akong hindi pumasok ng abente sais,

"Naks! Tuloy kami! Yey! Ma, tawagan mo na sila Kuya, papuntahin mo na dito, dali!" Yan lang yung mga salita ko noong araw bago ang paghagupit ng isang bonggang bonggang BAGYO, define BAAAAAAAAAGYO.

Okok, bak to bisnes, sige, dumating sila Kuya, ama ng aking inaanak/Kuya kuyahan dahil alaga nila Mama ko noong bata pa sya, syempre kasama yung mga bata, ang makukulit ngunit mahal na mahal kong mga bata, kahit nag-aaway kami nung mga 'yon (pumatol raw ba sa bata? ahaha, batang isip mga kapatid), mahal na mahal ko pa rin sila. Kung pwede nga lang na pag-aralin sila e. Eniwey, speaking of aral, yung inaanak/pamangkin ko e sustentado yun ng SINGKUWENTA PESOS kada linggo, baon para sa paaralan, maliit ngunit sapat na marahil para sa isang Day Care na mag-aaral. Oo, nag-aaral na sya. Kaya nga sa kaarawan nga sana nya dapat anim na taong gulang na siya e, o well, tumanda rin naman kahit hindi nakapag-Ocean Park.

Oo, tama, Ocean Park, dyan dapat kami pupunta sa mismong araw ng kanyang kaarawan.

Asan na nga tayo? Dumating na sila di ba? Syempre maririnig ko yung "ATE KAAAAAAAAAAAAAAAAYE!" ng bonggang bongga. Sarap pakinggan yun tapos yayakapin ka nila. Whew! Sarap. Nakakawala ng pagod. Napagkamalan na nga akong NANAY nung titser ko nung Grade Six. Pota! Ahaha, I admit, mukhang nanay ang katawan ko pero haller! HINDI PA AKO NANGANGANAK!!!! Game, back. Para kang nanay na binalikan ng anak yung pakiramdam sa tuwing makikita ko sila. So smooth naman yung naging gabi nila dito sa bahay namin sa Sampaloc. Pero yung magdamag na yun umuulan talaga, as in, ulan to the highest level, pero hindi pa ito yung infinity level ah.


Paunti unti ang patak ng mga tubig mula sa lumuluhang kalangitan ng gabing iyon, biglang hahagulgol, tapos biglang hihikbi, tapos hahagulgol muli. Ayos lang sana yung ganong klase ng pag-iyak nya, dahil kaya pa naming makarating ng Ocean Park sa likod ng Grandstand kinabukasan. Masaya naman kaming natulog, eksayted ang mga bata, sabi nung inaanak ko,"Ako hindi sasama!" pero deep-inside, "Punta na tayo ng Ocean Park." ang drama ni loko. Pinagkalat na nga rin pala nila yung date na yun, ilang buwan na ang nakakaraan. Ang totoo kasi, isa iyong PANGAKO. Nangako akong ilalabas ko sya sa kanyang kaarawan, at dahil ipinakita ko sa kanya yung mga larawang kuha namin sa Ocean Park ng minsa;y kaming napadpad ng aming mga paa sa tulong nga opisina ng akin ina, naenganyo naman siya. Ikinuwento nya iyon sa kanyang lola at tiyahin. Umuulan pa rin hanggang sa kami ay nagising. Pa-ambon ambon lang yun, pero hindi naman sukat akalain na ang mga susunod na eksena sa aming buhay ay magiging isang kasaysayang hindi malilimot ng aming pamilya.

Gumising kami ng maaga, yung bunso, alas sais pa lang ng umaga gising na at nagyayaya na itong umalis sabi ng aking ama't ina. Isa isa na rin kaming bumangon sa pagkakabaon sa aming hinigaan. Lumalakas ang luha ng kalangitan, sabi ni ama ay huwag na kaming tumuloy noong umaga, hapon na alng raw, baka sakaling tumila ang ulan. Ngunit mali kaming lahat, tuluyang humagulgol ang kalangitan at bigla nitong winasiwas ang naipong mga luhang nangingilid sa kanyang mata at sa kanyang pagpikit halos buong Kalakhang Maynila at karatig lalagiwan ay kanyang binura sa mapa ng Pilipinas (buti na lang hindi, kung hindi damay na ako doon at wala ka ng mababasang ganitong BLAGAG). Unti unting tumataas ang tubig sa paligid ng amin tahanan, maligaya pa kaming nakahiga sa kutson at nagpaplanong matulog ng tanghali, siesta ba'ga. Alas dose ng tanghali, panatag kaming maayos pa ang tubig sa labas ng aming bahay, kadalasan kasi'y hanggang gutter lamang ang tubig. Hindi na kami natulog, dahil nangangamba kaming baka pumasok ang tubig baha sa aming tahanan. Pinasok na yung bahay sa kanto namin, yung bahay na sumunod, dahil ang mga ito at kalebel lamang ng kalsada, may taas man ito ngunit kaunti. Unti unti nang tumataas, ang unang hakbang mula kalsada patungong bahay namin at inabot na rin. Nagsimula na kaming nagakyat ng gamit, buti na lang at umuwi ng Cavite ang aking pinsan at kami ay may matutuluyan ng aming mga gamit. Meron din naman kaming lamesa, hagdanan, upuan na maaaring pagpatungan, ngunit hindi ito sapat. Nangangamba sila na wala kaming matulugan ng gabing iyon.

Ako mismo, aking inabangan kung paano kami aabutin ng tubig baha sa halos limang taong pananalagi sa Maynila matapos ang masaklap na pagpapaalis sa amin noon sa Caloocan taong 1999. May nakita pa ngang data sa may basurahan namin, pero hinala ni ina hindi ito galing sa amin. Nakakaawa yung daga, basang basa, ako naman, si kuha ng bidyo at litrato, well-documented ika nga nila. Pero sa mga oras na tumataas yung tubig, hindi man kayo naniwala, kumukuha pa rin ako ng larawan. Para akong batang nanabik sa itsura ng baha sa loob ng kanilang bahay. Matagal na akong nakakita ng baha sa loob ng bahay, siguro'y taong 1998 pa. Kung meron ngang bonggang bagyo yung dumating nun. Mababa kasi yung bahay namin dati. Eniwey, bak to bisnes. Sa aming kalye, kami ang pinakahulin gpinasok ang bahay. Sa kalsada, hanggang tuhod ko na, at lumabas ka pa papuntang beykeri, halos hanggang keps ko na, kung hindi ako titingkayad. Ang liit ko kaya!

Sa halos dalawang oras na paghihintay, mula alas dose hanggang alas dos ng hapon, ay nagsimula ng pumasok ang tubig baha sa aming bahay, hinarangan ni ama yung pintuan upang hindi agad ito pumasok ngunit wala, walang nagawa ang harang kundi ang pigilin lamang ang mga kahoy na papasok sa aming bahay, ang tubig, balewala ito sa kanya. Nakuha ko pang kuhanan ng bidyo kung paano ito pumasok, mula sa pag-aabang mula dalawang pulgada, hanggang sa naging isa at hanggang sa pumasok ito. nagsimula ring pumasok ang tubig mula sa aming palikuran at kusina. Sinasabi ko sa inyo, mahirap maglabas ng sama ng loob ng araw na iyon (tumae ba) dahil hindi ito lumulubog. *hahaha* At hayun nga, imbes na kami ang pupunta sa Ocean Park, siya ang pumunta sa amin, hindi nga lang isda ang laman, daga, ipis, plastic, basura ang dumalaw. Ginawa na lang palusot ang "Bumaha, yung mga isda sa Ocean Park, umalis, sumama sa baha papuntang dagat." ang pang-uto namin sa mga pamangkin ko. Sumang-ayon naman ang celebrant na sa bertdey na lang ng bunso pupunta doon, kasabay ng rin ng bertdey ko sa ika-12 ng Disyembre.

Pinasok ang bahay namin ng halos dalawa hanggang tatlong pulgada. Buti na lang at maagap si ina at natunugan nyang dapat na kaming mag-akayat ng gamit alas dose pa lang. Nawalan pa ng kuryente, lobat ang mga mobayl poyns, pati linya ng telepono na dumadaan sa ilalim ng karagatan ang linya, wasak din. Malakas ang hangin, malakas ang ulan.

Ubos ang aking suplay ng nudels, kahit cup man ito o yung niluluto, bumenta kasi wala na kaming makain. Although meron naman, kaso hirap na e, walang kuryente. Basta basta.

Naglimas din kami ng tubig baha mga bandang alas-otso ng gabi. Alam mo yung pakiramdam na naiihi kang natatae sa lamig? Ganoon ang pakiramdam ko nung baha. Grabe yun, tapos yung tipong hindi ka tatawagan ng chorvang hinihintay mo yun tawag kung ok ka lan g ba, kasi siya ok naman, o ok ka ba dyan, pareho lang tayong binaha. Ahaha, O well, tapos na e. Basta ang lamig lamig nun. Nakuha ko pang maligo ng gabing iyon. Dahil sa sobrang lagkit ng pakiramdam ko.

Nalimas naman yung tubig baha sa bahay, ngunit ng maubos ang tubig, wala pa ring pag-asang bumaba yung tubig sa bahay ng bahay namin. Imagine, almost 1 1/2 feet sa kalsada pa yung drama hindi pa rin bumababa. Dahil sa walang kuryente, wala rin kaming balita. Ahaha.

Game! Kinabukasan, medyo humupa ng kaunti, medyo nawala yung tubig sa harap ng bahay namin, nagpanic buying ang mga people around the metro, dahil grabe yung pili sa grocery at sa palengke, define WALANG TINDA, at sa Andok's DEFINE PIIIIIIIIIIIIIILA.

Marami sa ating mga kababayang ang na-Ondoy, at isa ako sa kanila. Mapalad pa ako sa lagay na ito na kahit papaano e hanggang dun lang yung tubig sa bahay namin, walang burak, walang putik ngunit may mantika. Nakakapanlumo ang delubyong aking maituturing sa nangyari sa aking mga kababayan. Hindi ko lubos maisip na ganoon na pala soooooooooooooooooooooooooooooobrang kasama ang tao sa kalikasan. It's Pay Back Time ika nga nila. Panahon na upang mapagtanto ng bawat tao sa mundong ibabaw ang mga pagkakamaling kanilang nagawa sa ating kalikasan. Hindi ko nilalahat, walang akong maling nais iparating.

Pansinin mo na lang, noong una, YELO ang tumupok sa mundo, sumunod ang APOY at ngayon heto TUBIG, lahat elemento ng kalikasan. Ano ang susunod? Ano ang kahihinatnan ng bawat TAO? Saan tayo tutungo upang maging maayos tayo?

Habang sinusulat ko ito, marami pa ring mga lugar sa Kalakhang Maynila at karatig lalawigan ang lubog sa putik at tubig, mga kababayang nanghihingi ng tulong, mga kababayang nanghihingi ng kaunting pag-amo, kaunting biyaya lamang ang kanilang hiling upang maitawid ang sa gutom at pagod ang bawat miyembro ng kanilang pamilya.

Ako mismo, nakatulong sa simpleng pagbibigay ng apat na biskuwit sa nagbabahay bahay (walang wala kasi ako nun e) at ang simpleng pagrerepack ng mga relief goods sa aming opisina.

Sa mga babasa, salamat sa pagbasa, kung meron man akong nasagasaang paniniwala. Ngunit ito ang aking saloobin.


Sa aking ika-twenteenth birthday

Talagang pinipilit na maging TEEN pa rin e no?

Well, two years ago nagusulat ako ng wishes ko para sa ika eytint bertdey ko. At ito yun: Eytin Wises

So may mga natupad, meron ding hindi, at ito yung mga HINDI natupad:


  1. Lukayo DVD

  2. DVD ni Howie Severino

  3. Si Vhong Navarro

  4. Si Maja Salvador

  5. Tulips - ito lang kasi yung wala sa Dangwa nung araw ng celeb ko e

  6. Pictures nina Ekaterina Gamovo, Leila Barros, Willie Miller at Jopay Paguia at nina Dirk Nowitzki, Manu Ginobilli at Oprah

  7. Isang gabi sa Manila Hotel

  8. Ang trip to Cebu, Davao, Aklan, Palawan, Zamboanga, Bataan, Batangas, Baguio, Laguna at Bicol, natapos ko na kasi yung Bohol, nastraded pa nga kami

  9. Ang tour sa Orchidarium, Museo Pambata, simbahan sa Kampanerang Kuba, tsaka idadagdag ko dito yung church sa Iloilo

  10. BLACK BOOK ni Bob Ong



So ayan, sampu yung hindi matupad, magdadagdag ako ng sampu pa ngayon para sa tuwentiyet bertdey ko siksti eyt deys pram naw.



  1. Ang makita at makausap ng personal si Jay Panti.

  2. Ma-meet ang hosts ng I-Witness at Kalye at makita ulit ang RATs.

  3. Ang makapanood ng indie films sa CCP sa Cinemalaya.

  4. Ang makakain sa PenPen Restaurant.

  5. Sana dumating na yung bagong BABY ko, si *wala pang name ee*.

  6. Ang makapanood ng kahit anong concert o laro sa loob ng Araneta Coliseum.

  7. Makakuha ng kopya ng mga sumusunod na aklat: G-Force, I Love You, Beth Cooper, Time Traveler's Wife, Up; Junior Novelation, My Sister's Keeper, Purpose Driven Life (Tagalog), Trip to Quiapo. Marami pa yan actually.

  8. Isang napakagandang DATE.

  9. Magkaroon ng isang magandang trabaho, yung bonggang bongga.

  10. Makapagsulat ng sarili kong LIBRO, kahit compilation lang ng blogs ko, pero hindi ako yung gagawa, may gagawa para sa akin.



Well, well, well...

Ayan yung wish ko sa twentieth birthday ko sixty eight days from now.

Sana may matupad. ;)

Salamat sa pagbasa.


FB Post - Yesterday

Tuesday, March 03, 2009

Alaska made it and Willie was there

Time: 2128 Hours (my computer time)

..We are the champions my friend, we'll keep on fightin' till the end

We are the champions...

We are the champions...

We are the champions of the world...

I can hear this lyrics murmuring to my ear.

I'm watching the finals of the current conference (Fiesta Conference) of Philippine Basketball Association (aka PBA), Talk and Text and Alaska were the teams battling for the title. Tim Cone, the coach and a bunch of good players made it really possible.

I'm not an Alaska fan, but since Willie was traded to them, of course I will support the man of the conference. He was proclaimed as the conference Most Valuable Player, his contenders were Mark Cardona (Talk n Text) and Gary David (Air 21).

It was a good fight, many deadlocks were tallied, but only one team will rule the game. The Alaska Aces. Also the Best Import come from this team. I just can't believe that my favorite former coaches were with Alaska, such as Joel Banal (former coach of ADMU, where ADMU won a UAAP season; Luigi Trillo, an AdU coach and my crush of course .

The Alaska team was very glad and overwhelmed, to get the title many struggles may come up, the losses, the wins and other hindrances such as injured player etc.

Talk and Text, the conference's first runner-up. The team who made Alaska burst out their eagerness to win. They put up a great fight, when Alaska made a point, they will also answer it. On the crucial seconds, they had a great execution but Belano, missed it up from the rainbow corner. And Reynel Hugnatan of the Aces got rebound; Belano was caught by the camera teary-eyed. I can feel his eagerness to win and also his 'panghihinayang' that he missed the shot.

I salute these teams. I want to see them again battling for the title on the next conference.

Cheers to both teams!!

Posted in Multiply - July 20, 2007

Monday, February 02, 2009

Badminton: Obligation

January 30, 2009
Friday


Feathers n' Strings
Intramuros, Manila


Simula ngayong Biyernes, magba-badminton na ako. Obligasyon ko ito sa sarili ko. Para mabawasan naman ung timbang ko.

Mga kaopisina ng mama ko yung mga kasama ko maglaro, kaya sa Intramuros ang venue. Pustahan, Php10/game yung talo. Tapos best of 5 ata yun. Ahaha. Ewan. Nakikilaro lang ako.

First two rounds, nanalo kami ni Ate Neth, tapos 3 round pahinga kami, tapos kami ulit, tapos sila ulit. Basta, gulo. Pero isa lang masasabi ko. MAHAL!!!

Mahal nga, pero ayos lang. :D

Kailangan ito e.


Well,


Badminton is my Obligation.




*Multiply post - January 30, 2009*

Ineng's post New Year entry

Hi!

I know, a very late yet early New Year post.
Late for 2009, but early for 2010. *korni*

[tama na ang English, dinudugo na ang ilong ko]


Ganito ang senaryo sa bahay:

Gabi.
Madilim.
Umaabon.

Bandang alas-otso y medya ng gabi. May misa. Ako, mama ko, at yung isang pamangkin ko ang nagsimba, kasi wala yung tita ko, so walang kasama lola ko. Natira sa bahay yung tatay ko at yung katulong namin.

So naglakad kami papuntang simbahan. Ayos! Walang tao sa harapan, dun sa mga upuan.So doon nga kami naupo. Habang papunta naman kami ng simbahan, mga ang layo e mula Gate 4 hanggang Moret St., sabi nung pamangkin ko, hindi raw sya matutulog. Wala pa naman yung pari, so laro laro muna yung bata. Tapos nung dumating na yung pari, deads, nung kumakanta na, yari, tulog ang bata. Anak ng tokwa yun, hindi raw sya matutulog. So sige misa, misa, misa. Kesa naman mangawit kami ng nanay ko kakapalitan ng karga e hiniga namin sya sa hita namin, pag kailangan tumayo, sa upuuan sya nakahiga. Nice idea! So natapos din ang misa, syempre may kantahan. Aba, ang bata, nagising. Walanjo, tulog sa umpisa, gising pagkatapos. So umuwi na kami, natulog ulit sya.

Mga ilang minuto ang lumipas, tae, barawnawt, i-spell mo ang brownout ng bonggang bongga. As in. So sige, ok walang kuryente kung wala. Half ng barangay namin may ilaw, mula sa may simbahan hanggang makalabas ka ng barangay namin. So yung other half, kami, walang kuryente, kasi sa Marilao yung connection namin.

Tiyaga, tiyaga, tiyaga.

Inayos na ni mama yung mga foods, kahit walang ilaw. Ako naman, ito si litrato. So okay, nawalan ng kuryente, mahirap tignan yung mga iniihaw. Sige, ok lang. May mga nagpapaputok, nagpapailaw ng kalangitan at iba pa, kasi nga barawnawt. Ggrrr. So ok, ilang minutes na lang mag-12 na ng midnight, at wala pa rin kaming kuryente. Hays.

Sa pag patak ng alas-dose, naglipana na ang mga paputok. Ilaw dito, ilaw doon. Ehem. Ehem. Kung hindi nyo pala naitatanong e ako ay nakatira sa Fireworks Capital of the Philippines, kung saan dinadayo ang mga paputok na ginagawa sa aming bayan. Well, anong koneksyon, kami yung nasa bayan na yon, kami yung wala paputok, kahit luces wala. Wala ring music, dahil nga walang kuryente. Boring na New Year. Tae.

Nagkalat si mama ng mga

piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso = 13 piso

at

kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat = 13 kiat kiat

sa buong bahay, bale dalawang pinto yun, rectangle na bahay. Sa baba at sa taas.

Sinabi ni mama yun, kasi walang nakakakita. Yung inaanak/pamangkin ko, nakarami. Ahaha.

Nagkakuryente mag-a-ala-una na ata ng madaling araw, pero wal paring nakapigil sa amin na maghanap ng mga barya, lalo pa at sinabi ni mama na mayroon din sa taas, pero tig-lima at sampu. Sugod mga kapatid!!! Este mga pinsan pala, wala nga pala akong kapatid. Ayun, syempre, wala akong nakuhang barya. Ok lang, tiba tiba naman ako sa pagkain.

Well, after nun, syempre, matitindin usok, buti na lang hindi ako hinika. Yes! At ayun, natapos ang New Year namin na hindi kami kumpleto, kasi yung ibang family members namin e tulog at hindi magising. Sobrang mantika sila matulog. Ang sayang New Year, so isang taon kaming brownout.

Ayan, matapos ang ilang linggo na pinaghintay ng entry na ito, natapos ko na rin sya.


*Multiply post - January 16, 2009*