Monday, February 02, 2009

Ineng in Tukyu Tukyu






Pers taym namin kumain sa Tokyo Tokyo ni mama sa SM Manila. Pero ang totoo, pers taym talaga kumain sa Japanese foodchain. Ang nasasaad sa resibo:


Chicken Yakidori
Best Selling Shrimp and Veggie Tempura
Red Iced Tea


Ayun, at umabot nga sya sa ganyang halaga.

Sulit naman kasi masarap.

We'll try other foods next time.


*Multiply post - January 28, 2009*

Ineng's post New Year entry

Hi!

I know, a very late yet early New Year post.
Late for 2009, but early for 2010. *korni*

[tama na ang English, dinudugo na ang ilong ko]


Ganito ang senaryo sa bahay:

Gabi.
Madilim.
Umaabon.

Bandang alas-otso y medya ng gabi. May misa. Ako, mama ko, at yung isang pamangkin ko ang nagsimba, kasi wala yung tita ko, so walang kasama lola ko. Natira sa bahay yung tatay ko at yung katulong namin.

So naglakad kami papuntang simbahan. Ayos! Walang tao sa harapan, dun sa mga upuan.So doon nga kami naupo. Habang papunta naman kami ng simbahan, mga ang layo e mula Gate 4 hanggang Moret St., sabi nung pamangkin ko, hindi raw sya matutulog. Wala pa naman yung pari, so laro laro muna yung bata. Tapos nung dumating na yung pari, deads, nung kumakanta na, yari, tulog ang bata. Anak ng tokwa yun, hindi raw sya matutulog. So sige misa, misa, misa. Kesa naman mangawit kami ng nanay ko kakapalitan ng karga e hiniga namin sya sa hita namin, pag kailangan tumayo, sa upuuan sya nakahiga. Nice idea! So natapos din ang misa, syempre may kantahan. Aba, ang bata, nagising. Walanjo, tulog sa umpisa, gising pagkatapos. So umuwi na kami, natulog ulit sya.

Mga ilang minuto ang lumipas, tae, barawnawt, i-spell mo ang brownout ng bonggang bongga. As in. So sige, ok walang kuryente kung wala. Half ng barangay namin may ilaw, mula sa may simbahan hanggang makalabas ka ng barangay namin. So yung other half, kami, walang kuryente, kasi sa Marilao yung connection namin.

Tiyaga, tiyaga, tiyaga.

Inayos na ni mama yung mga foods, kahit walang ilaw. Ako naman, ito si litrato. So okay, nawalan ng kuryente, mahirap tignan yung mga iniihaw. Sige, ok lang. May mga nagpapaputok, nagpapailaw ng kalangitan at iba pa, kasi nga barawnawt. Ggrrr. So ok, ilang minutes na lang mag-12 na ng midnight, at wala pa rin kaming kuryente. Hays.

Sa pag patak ng alas-dose, naglipana na ang mga paputok. Ilaw dito, ilaw doon. Ehem. Ehem. Kung hindi nyo pala naitatanong e ako ay nakatira sa Fireworks Capital of the Philippines, kung saan dinadayo ang mga paputok na ginagawa sa aming bayan. Well, anong koneksyon, kami yung nasa bayan na yon, kami yung wala paputok, kahit luces wala. Wala ring music, dahil nga walang kuryente. Boring na New Year. Tae.

Nagkalat si mama ng mga

piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso piso = 13 piso

at

kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat kiat = 13 kiat kiat

sa buong bahay, bale dalawang pinto yun, rectangle na bahay. Sa baba at sa taas.

Sinabi ni mama yun, kasi walang nakakakita. Yung inaanak/pamangkin ko, nakarami. Ahaha.

Nagkakuryente mag-a-ala-una na ata ng madaling araw, pero wal paring nakapigil sa amin na maghanap ng mga barya, lalo pa at sinabi ni mama na mayroon din sa taas, pero tig-lima at sampu. Sugod mga kapatid!!! Este mga pinsan pala, wala nga pala akong kapatid. Ayun, syempre, wala akong nakuhang barya. Ok lang, tiba tiba naman ako sa pagkain.

Well, after nun, syempre, matitindin usok, buti na lang hindi ako hinika. Yes! At ayun, natapos ang New Year namin na hindi kami kumpleto, kasi yung ibang family members namin e tulog at hindi magising. Sobrang mantika sila matulog. Ang sayang New Year, so isang taon kaming brownout.

Ayan, matapos ang ilang linggo na pinaghintay ng entry na ito, natapos ko na rin sya.


*Multiply post - January 16, 2009*

Ineng hearts Precious Time

Noong isang linggo natapos na ang Precious Time( originated in Japan). Isang palabas sa ABS-CBN pagkatapos ng Pinoy Fear Factor. Nakakaantig ang ang kwento dahil tungkol ito sa isang babaeng nagkaroon ng AIDS.

Nakaka-curios lang dahil ngayon lang yata ako nakarinig ng ganoong klaseng palabas. Matagal ng siguro ang palabas na yaon ngunit ngayon lang ata nagkaroon ng pagkakataon na palabas ito sa ganitong katulas na bansa.

Unconditional Love ang ipinakita ng kwento nito, mula sa pag-ibig ng isang mag-aaral ng hayskul sa isang sikat na composer hanggang sa pagmimili na mamatay sya alang alang sa kanyang anak.

Ito ang summary:


Si Masaki ay isang highschool student na gustong gusto ang composer na si Keigo. Sa umpisa ng istorya, may concert ang naturang composer at bilang isang highschool student, wala siyang pera. Ginawa niya, kagaya ng iba niyang kaedaran ang pagbebenta ng sarili nilang katawan para kumita ng pera. Sa pagbebenta niya ng kanyang sarili, nahawahan siya ng virus, HIV. Nakaabot naman sya sa concert. Umuulan noon at kanyang sinugod ang dadaanan ni Keigo at nilabas nya ang kanyang banner na may nakasulat na "I Love Keigo". Simula noon nagkainteres na sa kanya ang composer. At inamin ng dalaga sa boong paaralan nila ang kanyang sakit. Itinigil ni Masaki ang pag-inom niya ng mga gamot.

Lumaon, nagkakilala sila ng personal, at umibig sa isa't isa. Alam ni Keigo ang kalagayan ni Masaki, noong kumalat ang balita may HIV si Masaki nasira ang karera ni Keigo sa Japan. Ngunit patuloy pa rin ang kakilang pagkikita, kahit ayaw ng tatay ni Masaki kay Keigo. Minahal ni Keigo si Masaki ng kanyang buong puso. Napagdesisyunan ni Keigo na lumipad patungong Amerika upang ipagpatuloy ang kanyang karera at isasama si Masaki roon, ngunit si Kauro (front ng banda ni Keigo), kapatid ni Lisa na dating nobya ni Keigo (at naanakan niya, pero hindi rin nabuhay) ay pilit na hinahadlangan ang relasyon ng dalawa kahit hindi pa ito umaalis ng Japan. Gabi bago umalis si Keigo ng Japan ay nagkita sila ni Masaki, sinabi nitong maghihintay sya sa paliparan sa pagdating ni Masaki at kung hindi ito dumating ay hindi na nya gagampalain pa ang dalaga. Una ay tumatanggi ang dalaga dahil sa kanyang pamilya, ayaw siyang payagan ng kanyang ama dahil sa kanyang kalagayan. Ngunit napagtanto rin ng kaniyang ama na hayaan kung saan masaya ang kanyang pamilya at naglaon ay pinayagang umalis si Masaki. Sa pag-eempake ng gamit ni Keigo, ay nawaglit ang kwintas niya (M para sa Masaki; K para sa Keigo). Nakuha ito ni Kauro nang matanggal ang kwintas sa leeg ni Keigo ng minsang niyakap sya na Kauro. Nakuha ito ng dalaga at ginawa itong dahilan upang hindi magkasama si Keigo at Masaki. Dumating si Masaki sa paliparan at nakita nito si Kauro, sinabi ng dalaga sa nadurusang nilalang na umalis na si Keigo at kinuha ang mas maagang flight. Hindi ito totoo dahil naroon pa si Keigo ng mga oras na iyon at nang tanungin si Kauro, hindi raw dumating si Masaki. Umalis na sila at hindi na muing nagkausap.

Lumipas ang tatlong taon at nagbalik sina Keigo at Kauro sa Japan para sa kanilang tour. Matapos din ang taong ito ay nagdevelop na mula sa HIV ang AIDS ni Masaki. Nagbalik ang binata sa bahay nina Masaki at naabutan ang kababata nito. Sinabi nitong ikakasal na sila at wag ng pakialaman ang buhay ni Masaki mula ng iniwan niya ito. Takang taka ang binata dahil hindi naan nya iniwan ang dalaga. Nagtanto sa kanyang kaisipan ang mga pangyayari, lubos itong nagsisi.

Nagkitang muli nag dalawa at nagkareconcile din. Nagkarron ng trabaho si Masaki ngunit natanggal din kinabukasan dahil sa kanyang sakit. Si Keigo ang naging sandalan niya. Kahit anong gawing pilit ni Masaki na kalimutan ang binata, hindi ito nangyari, mahal nila ang isa't isa. Dumaan ang gabi at may nangyari sa kanila. Pinili ni Keigo ito. Nang minsang nagpacheck-up si Masaki, napag-alamang buntis sya. Pinili nya itong ituloy kahit na buhay nya ang maaaring maging kapalit. Sinabi nya ito kay Keigo, ngunit nais nitong wag ituloy ni Masaki ang pagbubuntis. Dahil pala ito sa nangyari sa kanyang nakaraan na namatay ang dati nyang nobya pati ang bata. Dahil dito, pinigilan din ni Keigo si Masaki na wag na ipalaglag ang bata.

Tinuloy ni Masaki ang pagdadala ng anak nila ni Keigo at ang ama naman nito ay nasa Amerika. Pabalik na sa Japan si Keigo, nang nagtetape si Masaki ng panibagong bidyo. Naisipan nito na bumili ng bulaklak dahil parang kulang ang dekorasyon nito. Hindi alam ni Masaki na uuwi na si Keigo, iniwan niya ang kanyang cellphone at tawag ng tawag dito si Keigo. Habang papauwi, umatake ang hilo ni Masaki (kaakibat ito ng pagdevelop ng AIDS nya). Dinala sya sa ospital at doon na sila nagtagpo. Nailigtas naman ang bata sa sinapupunan ni Masaki at naglaon at nakalabas na sila ng ospital. Nagpakasal ang dalawa at naging malusog ang kanilang anak. Dumating ang doktor ni Masaki upang ibalita ang pagiging negatibo ng bata sa AIDS. Si Keigo ang nakaalam nito. Habang si Masaki naman ay pinuntahan ang kanilang anak na nasa loob ng sambahan. Malalaglag ang bata at dali dali nitong tinakbo ang anak. Doon natagputan ni Keigo si Masaki na nakahandusay sa lapag ng sambahan. Nabuhay ng matiwasay ang mag-ama ni Masaki at masaya siyang nabuhay ang kanyang anak kahit kapalit nito ang kanyang buhay. Yan ang hiling niya kay Keigo.

God really give them a precious time.



Bakit ko sinabing unconditional love ito, isa lang, kahit na alam ni Keigo ang kalagayan ni Masaki lalo nitong minahal ang dalaga.Sa kabila ng bawat pagsubok na buhay naroon ng isang taong nagbibigay at magbibigay ng isang walang kapalit ng pagmamahal.




Sarah Jane Salazar, para rin sa'yo ito. Kahit bata pa ako nung napanood kita sa telebisyon sa walang takot mong pag-amin na HIV positive ka, tinanggap mo ito ng maluwag, Saludo ako sa iyo.

So sa lahat ng HIV positive dyan, wag kayong matakot, labanan niyo ito at hindi na dumating sa punto na nadedevelop pa ito sa AIDS dahil mas lalong walang sagot sa sakit na ito.


*Multiply post - January 16, 2009*